Niet alleen op vakantie. Maar elke dag.

Op vakantie is er ineens wél ruimte voor alles wat je belangrijk vindt.
Dus… leef je je waarden dan normaal niet? Of ben je gewoon een superheld in aanpassen? Pleasen? Vooral doen wat er van je verwacht wordt?

No judgment. Wel een kritische tong vandaag.
Ik was een aanpassings-queen. Dat begon op de basisschool. ‘Zo heurt het.’
De plek waarvan ik dacht: hier leer ik het échte leven.
Was dat even een reality check. Mijn nerdbrein vond z’n toevlucht in boeken en leren. Mijn liefde voor schaken werd geboren.
Maar ook: ik ontdekte dat wat voor mij normaal was, vaak niet normaal bleek voor anderen.

Jezelf zijn.
Wat is dat eigenlijk? En hoe kunnen we verwachten van volwassenen
die zélf vervreemd raakten van hun ‘zelf’, dat zij kinderen begeleiden in hun potentieel? Een vak teachen conform lesplan is makkelijker
dan afstemmen op de groep of op het individu. Kleine reminder: het onderwijssysteem is nooit menselijk bedoeld geweest.
We hadden werkpaarden nodig. Gelukkig beweegt er veel hmm.

En dus zie je leerkrachten op vakantie pas écht ademen.
Niet gek, right? Er wordt veel -te veel- van ze gevraagd.
Zonder bedding. Zonder begeleiding. Ik zag hetzelfde in de zorg.
Niet voor niets dat mijn hart daar vaak huilde. Tijdsdruk.
Lichamelijke zorg boven emotionele of spirituele zorg.
Los daarvan: wie verzorgt de verzorger?

Dan de supermarkt. Waar de prijzen verdubbelen, en we gifgroente in kinderlichamen stoppen alsof het niets is.
Maar dat zeggen? Dat willen we liever niet horen.
Jaaaa guilty: Op vakantie ben ik daar zelf ook makkelijker in.
Of beter: gemakzuchtiger.
Luiheid? Ja. Even geen zin om naar een biologische markt te zoeken.
Gewoon chillen. Gewoon “even niets”. En dus negeer ik mijn lijf.
De stem die wéét. Die fluistert. Die waarschuwt. Niet uit perfectionisme.
Maar uit waarheid. Want die JA in mijn lijf… die laat zich niet foppen.

Wat is dan belangrijker? Mijn even-ktgevoel?
Of écht leven waar ik voor sta?

Ook als je dit leest als ondernemer: Blijf voelen. Blijf denken. Zelluffff. 🙂
Wat LEEF jij?

Want dat teacherverhaal? Past net zo goed op je businesscoach.
En die zielloze zorg? Komt vaak terug als zielloze business. Die helemaal niet gaat over bijdragen. Maar over nadoen. Volgen. Betalen.
Maar waarvoor eigenlijk? Hoe puur? Hoe echt?

LEEF ‘JIJ’!

It’s a journey.
Ik ben een mens.
Net als jij.
Ik weet dat er zóveel meer zijn zoals ik.
Zoveel die hun lijf voelen. Of willen leren luisteren.
Vallen. Opstaan. Weer voelen.
Geen makkelijke weg. Maar voor mij wél de enige.
We hebben elkaar nodig.
Om te dragen.
Te spiegelen.
Te steunen.
Eervol, steeds dieper zakken.
In ons lijf.
In (voor mij) co-creatie met Moeder Natuur. Om audio-belevingen, documenten, video’s te laten ontstaan.

Breng een ode aan de JA’s in je lichaam.
Aan onze waarden. Aan wat ons levendig houdt. Gezond.
Aan wat bijdraagt.

Voor ons.
Voor onze kinderen.
Voor de volgende generatie.

Niet alleen op vakantie.
Maar elke dag.